Jak kokaina miesza się z Novolinem R. Zagrożenia, badania i oznaki problemów podczas łączenia Novolinu R i kokainy Jak kokaina miesza się z Uva Ursi. Ryzyko, badania i oznaki kłopotów podczas łączenia Uva Ursi i kokainy następstwa wciągania do nosa: krwawienie z nosa, katar, uszkodzenia śluzówki, chrypka. Bardzo niebezpiecznym połączeniem jest używanie kokainy z alkoholem, co jest praktykowane bardzo często. Prowadzi do powstania w wątrobie kokatylenu i zatrucia organizmu. Wyjątkowo groźna jest także mieszanka kokainy z heroiną nazywana speedballem. dwa kilo kokainy lyrics: dwa kilo kokainy / prosto z kostaryki / potem licze pliki / potem licze pliki / x4 / moj plug podjezdza lambo / mowi mi bracie / chociaŻ sŁabo znam go / na miescie mowia Jak kokaina miesza się z piołunem. Ryzyko, badania i oznaki kłopotów podczas łączenia piołunu i kokainy Władze miasta Bilbao w północnej Hiszpanii rozdają ludziom karty do rozdrabniania kokainy przed wciąganiem ich przez prychnięcie, aby zmniejszyć potencjalne szkody związane z zażywaniem narkotyków do nosa – w tym rozprzestrzenianie się wirusowego zapalenia wątroby typu C. Plastikowa karta ma ten sam rozmiar i kształt jak zwykła karta kredytowa i jest 4mFRbAJ. Kokaina jest narkotykiem uzyskiwanym z liści krzewu Erytroxylon coca, pochodzącego z Ameryki Południowej. Zwana także białą damą, śniegiem czy po prostu koką, jest uznawana za narkotyk elitarny. Bywa stosowana przez celebrytów, biznesmenów, sportowców i dzieciaki z bogatych domów – nie jest to raczej towar dla ćpunów z dworców czy miejsc, do których lepiej się nie zapuszczać. Mimo to jest jednym z bardziej niebezpiecznych narkotyków. Każdy narkotyk ma swoją typową grupę odbiorców. Po marihuanę sięgają licealiści i studenci, urzędnicy czy budowlańcy. Amfetamina przyciąga imprezowiczów i żołnierzy. Kokę biorą najczęściej konsumenci rekreacyjni – tak sami siebie nazywają. Twierdzą, że przyjmują nie z uzależnienia, ale dla przyjemności, by smakować życia i zapewnić sobie doznania niedostępne bez wspomagaczy. Często wykonują kreatywne zawody, np. pracując w agencjach reklamowych. Po kokainę sięgali wielcy tego świata, artyści i biznesmeni. Przyjmowali ją Elton John i papież Leon XIII, a z polskiego podwórka między innymi Stanisław Ignacy Witkiewicz, Maciej Maleńczuk, a nawet Zbigniew Wodecki. Jak kokaina trafia do Polski? Kokaina pod wieloma względami działa podobnie do amfetaminy. Jest silnie pobudzającą substancją, która staje się coraz modniejsza. Na szczęście dość wysoka cena (znacznie wyższa niż cena amfetaminy) utrudnia do niej dostęp, szczególnie młodym osobom. Z tego powodu Polska nie jest popularnym rynkiem docelowym dla przemytników. Przez nasz kraj wiodą jednak liczne szlaki przerzutu narkotyków do krajów Europy Zachodniej. Kokaina najczęściej dociera do Polski z Ameryki Południowej drogą morską, ewentualnie lotniczą. Otwarte granice z państwami Unii Europejskiej ułatwiają jej dalszy przerzut na zachód. Od czasu do czasu dochodzi do spektakularnych przechwytów transportów, takich jak odnalezienie 160 kilogramów koki z Ekwadoru w skrzynkach z bananami, które dotarły do Warszawy i innych polskich miast. Polska policja nie ujawnia jednak bardziej szczegółowych danych na temat szlaków przerzutowych, by nie utrudniać prowadzonych dochodzeń. Działanie kokainy Kokaina działa bardzo szybko. Pierwsze efekty pojawiają się już po paru minutach, czasem jeszcze szybciej. Są to poprawione samopoczucie oraz większy popęd seksualny. Często dochodzi do pobudzenia fizycznego, narkoman ma poczucie mocy i niespożyte siły. Zdarzają się jednak skutki odmienne, jak niepokój, urojenia, stany lękowe. Nawet jeśli po zażyciu koki wystąpi euforia, po jej minięciu występuje okres znacząco pogorszonego samopoczucia, co powoduje potrzebę sięgnięcia po kolejną działkę. Jak długo działa kokaina? Krótko, zatem szybko pojawia się potrzeba zażycia następnej dawki. Przyjemne doznania związane z koką sprawiają, że jest ona brana coraz częściej, a to bardzo szybko prowadzi do uzależnienia. Fizjologiczne działanie kokainy Kokaina działa pobudzająco, euforycznie, po jej zażyciu pojawia się pobudzenie psychoruchowe oraz tłumione są objawy głodu i zmęczenia. Początkowe spowolnienie akcji serca przechodzi później w fazę jej przyspieszenia. Narkotyk powoduje rozszerzenie źrenic, zaś nadmierna dawka może powodować gorączkę i drżenie mięśni. Długotrwałe przyjmowanie tej substancji szybko wyniszcza organizm, z uwagi na brak snu i niedożywienie. W wyniku częstego zażywania kokainy obserwowana jest tachyfilaksja, czyli utrata wrażliwości na działanie substancji. Skutkuje ona koniecznością przyjmowania coraz większej dawki używki w celu osiągnięcia tego samego skutku. W efekcie osoby uzależnione biorą coraz więcej, osiągając coraz słabsze i krótsze okresy euforii. Z czasem narkotyk przyjmuje się już przede wszystkim po to, by uniknąć negatywnych skutków jego odstawienia, określanych jako głód narkotykowy. Kokaina uzależnia zatem psychicznie i fizycznie, powodując – tak jak inne narkotyki – silne wyniszczenie organizmu, upośledzenie zdolności do funkcjonowania w społeczeństwie, nierzadko także konflikty z prawem. Potrzebujesz pomocy w leczeniu uzależnienia od kokainy lub innych narkotyków? Zadzwoń! 512-616-673 SonoMed jest do Twojej dyspozycji całodobowo. Nie ma czegoś takiego jak bezpieczna dawka kokainy. Przedawkowanie narkotyku jest bardzo niebezpieczne i grozi wymiotami, bólem głowy, nadmierną potliwością, przyspieszoną pracą i zaburzeniami rytmu serca. W skrajnych wypadkach może dojść zawału, uszkodzenia nerek i śpiączki, a szczególnie niebezpieczne jest łączenie kokainy i alkoholu. Kokaina i alkohol – mieszanka wybuchowa Jak już wspomniano, kokainę często biorą imprezowicze. A większość imprez nie może obyć się bez alkoholu… Mieszanie tych dwóch narkotyków jest szczególnie niebezpieczne. W wyniku połączenia koki z alkoholem wątroba produkuje kokatylen, czyli substancję działającą silniej i dłużej, niż czysta kokaina. Jest ona zarazem bardziej toksyczna, a ryzyko natychmiastowego zgonu jest wielokrotnie wyższe, niż w przypadku kokainy. Kokatylen robi w organizmie olbrzymie spustoszenie. Może powodować drgawki, uszkodzenia wątroby, niewydolność a nawet zatrzymanie akcji serca. Często kończy się to śmiercią, nawet pomimo natychmiastowego rozpoczęcia reanimacji. Jak rozpoznać, że ktoś bierze kokainę? Każdy z nas potrafi rozpoznać osobę pod wpływem alkoholu. Objawy upojenia są oczywiste i trudno je przeoczyć. W przypadku narkotyków sprawa jest bardziej złożona. Osoba, która nie miała z nimi wcześniej styczności, może mieć spore trudności ze zorientowaniem się, że bliska osoba coś bierze. To zadanie jest szczególnie trudne dla rodziców, których dzieci dojrzewają i miewają różne problemy. W takiej sytuacji łatwo można przeoczyć, że jednym z nich są narkotyki. Kluczowym czynnikiem jest obserwowanie zachowania osoby, którą podejrzewamy o branie. Nagłe zmiany nastroju, nerwowość, napady agresji powinny stanowić sygnał ostrzegawczy. W przypadku kokainy często występującymi objawami są także nienaturalna pewność siebie, wzrost popędu seksualnego, zaburzenia rytmu snu oraz ospałość, apatia i przygnębienie, gdy narkotyk przestaje działać. Narkomani często mają przy sobie charakterystyczne akcesoria. Mogą to być małe woreczki strunowe, sreberka, fiolki, igły, lufki do palenia czy strzykawki. Odnalezienie takich przedmiotów jest bardzo jednoznacznym sygnałem. Ich brak nie oznacza jednak, że konkretna osoba nie bierze. Być może jest po prostu ostrożna i dobrze się maskuje. W takim przypadku należy przeprowadzić testy. Testy na kokainę Testy na obecność kokainy można kupić w aptece. Niektóre z nich kupimy już za niecałe 50 złotych. Najczęściej stosowane są testy wykrywające narkotyki w moczu. Wynik można sprawdzić po kilku minutach od pobrania próbki. Dostępne są także testy weryfikujące obecność narkotyku w ślinie, a także uniwersalne, sprawdzające występowanie kilku różnych narkotyków. Warto je wybrać, gdyż różne używki mogą dawać podobne objawy, zaś test nastawiony na konkretny narkotyk może dać wynik negatywny nawet w przypadku kompletnie naćpanej osoby, która przyjęła jednak inną substancję. Testy warto wykonywać kilkukrotnie, gdyż kokaina utrzymuje się w organizmie do 48 godzin. „Rekreacyjny” charakter jej przyjmowania powoduje że, zwłaszcza wśród początkujących narkomanów, takie lub dłuższe przerwy w jej przyjmowaniu nie należą do rzadkości. Narkomanii są bardzo sprytni, zatem jeden negatywny wynik testu nie powinien usypiać naszej czujności. Jeśli to możliwe, testy należy powtarzać kilkukrotnie. Osoba uzależniona prędzej czy później wpadnie. Leczenie narkomanii w SonoMed Jeżeli bliska Państwu osoba przyjmuje kokainę lub inne narkotyki, w tym alkohol, zapraszamy do kontaktu z SonoMed. Oferujemy farmakologiczne leczenie narkomanii i alkoholizmu przy użyciu najskuteczniejszych lekarstw. Posiadamy wieloletnią praktykę, w trakcie której pomogliśmy pokonać uzależnienie setkom pacjentów i ich rodzin. Nasze telefony czynne są przez całą dobę. @smaqu, trochę śmiechłem. Trudna sztuka wciągania wygląda mniej więcej tak: sypiesz kreskę, upewniając się, że wszystkie grudy są rozgniecione na proszek. Następnie zwijasz rulonik z dowolnego papierka czy banknotu, i wsadzasz do nosa. Możesz zatkać dziurę którą nie wciągasz, chociaż nie trzeba tego robić. Jeden koniec rulonika znajduje się w twoim nosie, drugi jakieś pół centymetra od kreski. Przesuwasz rurkę na tyle szybko, żeby zjeść całą belę na jednym wdechu, ale nie za szybko. Mocno wciągasz powietrze nosem, dopóki nie wciągniesz wszystkiego. Za szybko nie przestawaj ciągnąć, bo resztka prochu może się wysypać z nosa. I w ten oto sposób jesteś ekspertem wciągania węży - możesz być z siebie dumny. Gratulację. Ogólnie to genialny temat Ale w sumie wciąganie kresek to ciekawy rytuał, większość początkujących ćpunów nie potrafi wciągnąć całej kreski na raz, albo na końcu proch im leci z oto bazy na dalekiej orbicie ZIEMI i poza orbitą KSIĘŻYCA oraz na samym KSIĘŻYCU, które zbuduję sobie w przyszłości. LUDZKOŚĆ będzie słuchała wtedy MNIE Narkotyki stanowią jedno z największych zagrożeń pod względem uzależnienia oraz jego destrukcyjnego wpływu na życie człowieka. Im wcześniej zauważymy objawy zażywania narkotyków u bliskiej nam osoby, tym większe są szansę na udzielenie jej skutecznej pomocy. Jakie objawy mogą świadczyć o problemach z narkotykami? Pierwszą oznaką świadczącą o tym, że ktoś zażywa narkotyki, może być diametralna zmiana w jego zachowaniu. Niestety, aby móc wyciągnąć tego typu wnioski, musimy doskonale znać daną osobę. Poza tym musimy również zdawać sobie sprawę z tego, że różne substancje psychoaktywne, powodują odmienne reakcje. Poniżej prezentujemy najbardziej powszechne objawy zażycia poszczególnych narkotyków. Symptomy zażywania narkotyków pobudzających W przypadku substancji pobudzających tzw. stymulantów, do których należą przede wszystkim amfetamina i kokaina, głównymi objawami ich zażycia są:• rozszerzone źrenice, słabo reagujące na światło,• nadpobudliwość ruchowa,• zbytnia pewność siebie,• wahania nastrojów,• agresja,• słowotok,• bezsenność,• wzmożony popęd seksualny,• stany lękowe,• nagłe spadki energii następujące po okresie dużej aktywności,• zaczerwieniony nos,• przy dłuższym używaniu ubytek wagi. Osoby zażywające tego typu narkotyki mogą posiadać również specjalne akcesoria, takie jak rurki do wciągania narkotyku, poprzycinane słomki, stare karty bankomatowe do robienia tzw. kresek czy torebki plastikowe z białym proszkiem albo kryształkami, kapsułkami, różnokolorowymi drażetkami bądź tabletkami. Objawy zażywania konopi indyjskich Raport na temat używania narkotyków w Unii Europejskiej wykazał, że niemalże 88 mln jej mieszkańców chociaż raz w życiu zażyło substancję psychoaktywną wyprodukowaną na bazie konopi indyjskich. Do tego typu narkotyków należą marihuana i haszysz. Są to jedne z najbardziej rozpowszechnionych i najłatwiej dostępnych substancji odurzających, po które sięgają nawet dzieci w wieku szkolnym. Symptomy zażywania narkotyków tego typu są dość łatwo zauważalne, jeśli tylko wiemy, na co powinniśmy zwracać uwagę. Najbardziej charakterystycznymi objawami palenia marihuany czy haszyszu są:• słodkawa woń oddechu,• ubrania przesiąknięte charakterystycznym zapachem,• przekrwione oczy,• bladość palców,• gadatliwość i wesołkowatość,• zaburzenia koordynacji ruchowej,• ataki śmiechu,• zwiększony apetyt,• potliwość,• kaszel. Osoby palące haszysz lub marihuanę używają takich akcesoriów jak szklane lufki albo bibułki papierosowe, w które zwijany zostaje narkotyk. Zachowanie po narkotykach silnie odurzających Do jednych z najsilniej odurzających narkotyków należą opioidy, takie jak morfina czy heroina. Są to niezwykle silnie uzależniające substancje, zarówno pod względem fizycznym, jak i psychicznym. Objawy zażywania narkotyków tego typu to:• zwężone źrenice i szklane oczy,• ospałość i wyciszenie,• nieprzyjemny zapach,• brak apetytu,• ślady wkłuć na rękach,• bełkotliwość i problemy z artykulacją,• problemy z pamięcią,• problemy z koncentracją,• bladość,• apatia,• stany śpiączkowe. Osoby zażywające opioidy korzystają często ze strzykawek z igłami, łyżek czy nakrętek, a także rurek do wdychania narkotyku. W rzeczach takiej osoby można znaleźć również osmalone sreberka lub naczynia pokryte brunatnym nalotem. Diagnostyka narkotykowa Najprostszym sposobem na sprawdzenie, czy bliska nam osoba zażywa substancje odurzające, są testy narkotykowe, które wykrywają metabolity określonych substancji w ślinie lub w moczu badanej osoby. Dzisiaj taki test można wykonać w domu za pomocą domowego testu narkotykowego. Jeśli nie mamy pewności, jaki dokładnie narkotyk może zażywać poddana kontroli osoba, warto przeprowadzić Multi Test, który wykrywa w moczu aż 6 różnych narkotyków, takich jak marihuana, haszysz, amfetamina, kokaina, heroina i morfina. Pamiętajmy, że badanie należy przeprowadzić jak najszybciej, ponieważ większość narkotyków można wykryć tylko do ok. 2- 4 dni od ich zażycia. Amfetamina Inaczej: speed, amfa, proszek (proch), feta, ścierwo, tynk, szuwaks, białe, biała mery, biała dama i in.; amina sympatykomimetyczna, silny stymulant układu nerwowego. Do klasy amfetamin należą również deksamfetamina (deksedryna) i metamfetamina. Czysta amfetamina ma zazwyczaj postać białego proszku. Wchłania się przez śluzówkę, więc zazwyczaj wciąga się ją przez nos lub wciera w dziąsło. Amfetaminę można podawać również dożylnie. Efektem zażycia jest podniesienie nastroju oraz przypływ energii. Symptomy wskazujące na odurzenie: tachykardia (przyspieszona akcja serca), rozszerzenie źrenic, wzrost ciśnienia tętniczego, nadreaktywność, pocenie, dreszcze, anoreksja, mdłości lub wymioty, bezsenność, niespotykana agresja, pretensjonalność, wyostrzona czujność, poruszenie. Długotrwałe użycie może prowadzić do zmian osobowościowych takich jak impulsywność, agresja, irytacja, podejrzliwość, psychoza/schizofrenia paranoidalna. Odstawienie może objawić się obniżonym nastrojem, zmęczeniem, zaburzeniami snu oraz depresją. Buprenorfina opiat, lek przeciwbólowy i znieczulający. Buprenorfina, podobnie jak metadon, stosowana jest w terapii osób uzależnionych od opiatów (np. heroina). Występuje w postaci tabletek przyjmowanych pod język, roztworów do wstrzykiwania i plastrów. Barbiturany lub barbituraty; potoczna nazwa substancji pochodnych kwasu barbiturowego, kiedyś stosowanych jako leki nasenne, znieczulające czy przeciwpadaczkowe. Skutkami zażycia barbituranów są uczucie relaksu, dobry nastrój lub euforia podobna do marzeń sennych i pobudzenie. Do skutków ubocznych należą zaburzenia koordynacji, spowolnione ruchy, oczopląs, problemy z pamięcią, problemy z oceną sytuacji, przyćmiona świadomość, stany lękowe. Barbiturany są środkami silnie uzależniającymi fizycznie i psychicznie. Wzrost tolerancji powoduje szybkie zwiększanie się dawek. Środki te są częstą przyczyną celowych lub przypadkowych zatruć, w szczególności gdy są mieszane z alkoholem. Efekty odstawienia to: bezsenność, stany lękowe, majaczenia, czasami urojenia i halucynacje, gorączka, drżenie mięśniowe, które mogą się przerodzić w napady drgawkowe lub nawet ataki padaczki. Coffee Shop lokal, w którym uregulowano sprzedaż i konsumpcję marihuany, haszyszu, grzybów. Coffee shopy jako pierwsze pojawiły się w Holandii, a sprzedaż ograniczona jest szeregiem reguł: jednorazowo osoba może kupić maksymalnie określoną ilość marihuany, wstęp mają osoby powyżej 18. roku życia, obowiązuje w nich zakaz sprzedaży innych narkotyków oraz alkoholu. Korzystać z nich mogą zarejestrowani mieszkańcy danego regionu lub miasta. Crack inaczej: krak, kokaina przetworzona do postaci, którą się pali. Nazwa pochodzi od dźwięku wydawanego przez spalane kryształki. Crack jest dużo silniejszy od zwykłej kokainy, przez co działa bardziej intensywnie. Sposoby zażycia to palenie lub podgrzanie na kawałku folii aluminiowej/łyżce albo w fifce i wdychanie oparów. Działanie cracku jest bardzo szybkie i występuje 4-6 sekund po zażyciu. Symptomy odurzenia to: rozradowanie, zanik uczucia niepokoju, przesadna pewność siebie i zawyżona samoocena, upośledzenie widzenia, co wiąże się z podejmowaniem przez użytkownika nieodpowiedzialnych i nielegalnych działań bez względu na konsekwencje. Osoba pod wpływem kraku może mówić chaotycznie i nieskładnie. Przyjemne efekty zażycia trwają zaledwie 5 do 7 minut, po czym następuje obniżenie nastroju i dążenie do przywrócenia stanu po bezpośrednim zażyciu. Możliwe skutki uboczne to: panika, majaczenie, arytmia serca, nadciśnienie, wysoka gorączka, a nawet śmierć. Diagnoza tradycyjna w przypadku osób używających narkotyków stwierdzenie uzależnienia. Dopalacze (ang. smart drugs, legal hights) potoczna nazwa dla nowych substancji mogących mieć lub mających działanie psychoaktywne, a nieumieszczonych na liście substancji kontrolowanych przepisami ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Dopalacze można kupić w Polsce w sklepach internetowych, a do 2010 roku w stacjonarnych sklepach – „smart shopach”. Dopalacze sprzedawane są w większości krajów Europy. Rząd polski postanowił walczyć z dopalaczami przez wpisywanie ich na listę substancji zakazanych. Grzyby psylocybinowe inaczej: grzybki psylocybki, grzybki halucynki lub po prostu grzyby; grzyby zawierające substancje psychoaktywne takie jak psylocybina i psylocyna. W Polsce najpopularniejszą odmianą jest łysiczka lancetowata. Grzyby zażywa się doustnie, zjadając jeszcze świeże, suszone, lub gotując z nich wywar, tzw. herbatę grzybową. Efektem są zintensyfikowane postrzeganie kolorów i ogólne zaburzenia percepcji, czemu towarzyszą podniesienie humoru i poprawa nastroju. Do skutków ubocznych należą nudności, wymioty lub nawet psychozy. Zażycie grozi wystąpieniem zaburzeń postrzegania spowodowanego halucynogenami, czyli powtarzających się, trwałych flashbacków (nawrotów objawów zażycia), które mogą być uciążliwe. Haszysz inaczej: haho, gruda, kostka (kocha), hasz, sztuka, sztaba, klocek, czekolada, plastelina, chałwa, plak, placek, żyd, kwadrat, hahmęt; środek psychoaktywny o działaniu psychotropowym otrzymywany z żywicy konopi indyjskich. Występuje w postaci brązowych, suchych i kruchych bądź oleistych i lepkich grud. Główną substancją aktywną jest tetrahydrokanabinol (THC; zawarty również w marihuanie); działanie haszyszu jest podobne do działania marihuany, jednak zazwyczaj mocniejsze ze względu na większą zawartość THC. Zażycie haszyszu wywołuje uczucie odejścia wszystkich problemów, głębokiego relaksu, euforii, często wywołuje tzw. śmiechawki (gwałtowne i długotrwałe ataki śmiechu, najczęściej bez powodu), pobudza apetyt („gastrofaza” wywołana spadkiem poziomu cukru we krwi), ponadto działa rozkurczowo na mięśnie, zmniejsza ciśnienie śródgałkowe i rozszerza oskrzela. Z powodu właściwości przeciwbólowych THC haszysz bywa – choć nie w Polsce – stosowany w medycynie przy bólach spowodowanych stwardnieniem rozsianym i nowotworami. Skutkami ubocznymi zażycia haszyszu jest czasowe upośledzenie pamięci krótkotrwałej, osłabienie koncentracji, przyspieszone tętno, uczucie chłodu, spadek aktywności fizycznej. Z racji tego, że THC długo utrzymuje się w organizmie, znanym efektem są flashbacki. Zdarzają się również tzw. bad tripy, czyli stany zatrucia THC. Objawiają się uczuciem lęku, szybkim biciem serca, drżeniem, depersonalizacją, utratą orientacji. Odradzane jest prowadzenie pojazdów po haszyszu, ze względu na jego działanie upośledzające koordynację i zaburzające percepcję. Prowadzenie pod wpływem THC jest w Polsce karane, jak prowadzenie po alkoholu. Choć niektóre badania wskazują, że działanie upośledzające funkcje psychokinetyczne jest niewielkie. Długotrwałe i częste zażywanie może wywołać tzw. zespół amotywacyjny (stan charakteryzujący się zmniejszoną energią, zmniejszoną dążnością do osiągnięć, apatią, skróconym czasem skupienia uwagi, nieadekwatną oceną sytuacji, a przede wszystkim z upośledzoną zdolnością do komunikowania się z innymi), a w niektórych przypadkach psychozy. Haszysz może uzależnić, choć nie fizycznie. Haszysz zazwyczaj pali się z dodatkiem tytoniu w skrętach lub ze specjalnych fajek wodnych (zwanych potocznie bongosami). Heroina inaczej: braun, brown, brown sugar, helena, hera, hel, kompot (polska heroina); należąca do grupy opiatów pochodna morfiny. Przyjmuje się ją dożylnie, pali, wdycha opary lub jak tabakę – przez błony śluzowe. Efekty pojawiają się szybko i mogą trwać kilka godzin, w zależności od ilości pobranej heroiny i drogi podawania. W ciągu kilku sekund po przyjęciu dożylnym występują euforia, odprężenie, spokój wewnętrzny, zadowolenie. Następuje zwężenie źrenic, zmniejszenie apetytu, opadanie powiek, senność, płytki oddech, potliwość. Heroina silnie uzależnia zarówno psychicznie, jak i fizycznie. Po długotrwałym zażywaniu i nagłym zaprzestaniu pojawiają się tzw. objawy abstynencyjne – niepokój, ziewanie, pocenie, łzawienie, katar, gęsia skórka, skurcze, bóle mięśni, bezsenność, mdłości i wymioty, biegunka, gorączka. W efekcie przedawkowania występuje niewydolność oddechowa, śpiączka i zgon. Dożylne zażywanie heroiny niesie ze sobą wysokie ryzyko zakażenia się wirusem HIV i żółtaczki typu C oraz może powodować wrzody – bolesne zapalenie skóry, co z kolei może prowadzić do zakażenia krwi. heroina spowalnia funkcjonowanie ciała. Początkowo jej stosowanie może wywołać nudności i wymioty, ale reakcje te znikają przy długotrwałym stosowaniu. Kanabis inaczej: marihuana, trawa, gandzia, zioło, liście, ziele, zielone, maryśka, Mary Jane, baka, staff; środek psychoaktywny o działaniu psychotropowym uzyskiwany z żeńskich kwiatostanów konopi indyjskich. W niektórych religiach przypisuje jej się boskie pochodzenie. Główną substancją psychoaktywną jest tetrahydrokanabinol (THC; zawarty również w haszyszu), więc działanie jest podobne, choć nieco łagodniejsze, ze względu na niższe stężenie THC. Podobne również są skutki uboczne oraz efekty długotrwałego i częstego stosowania. Tak jak w przypadku haszyszu, odradza się prowadzenie samochodu. Jednym z największych niebezpieczeństw związanych z zażywaniem marihuany jest fakt, że na czarnym rynku często dochodzi do tzw. chrzczenia trawy, czyli dodawania innych środków psychoaktywnych, w tym nawet heroiny. Marihuanę można zażywać paląc lub jedząc. Pali się ją wymieszaną z tytoniem, innymi wypełniaczami naturalnymi lub samą. Z kolei jeść ją można w postaci ciastek, kajmaku, budyniu lub nawet w tabletkach. Zdarzają się też nalewki lub napoje przygotowywane na bazie mleka. Długotrwałe badania wykazały, że nawet długotrwałe używanie marihuany przez palenie u ludzi nie jest związane z podwyższonym ryzykiem raka. W zastosowaniu medycznym okazała się skuteczna w zmniejszeniu nudności wywołanych przez chemioterapię, stymulowaniu apetytu u pacjentów z AIDS. Dodatkowo zmniejsza ciśnienie wewnątrzgałkowe u osób z jaskrą, a także zmniejsza spastyczność mięśni u pacjentów z zaburzeniami neurologicznymi. Krótkoterminowe skutki marihuany to natychmiastowe, chwilowe zmiany w myśleniu, przetwarzaniu informacji. Osoby pod jej wpływem nie mają problemów z pamiętaniem rzeczy, których nauczyły się wcześniej, ale wykazują zmniejszoną zdolność do uczenia się i przypominania sobie nowych informacji, jednak nie ma przekonywujących dowodów, że długotrwałe zażywanie powoduje trwałe uszkodzenie pamięci lub innych funkcji poznawczych Niektóre skutki spożycia marihuany mogą obejmować uczucie paniki, lęku i paranoi, ale efekty są tymczasowe. Kokaina inaczej: koko, jumbo, koks; alkaloid otrzymywany z liści koki, o działaniu silnie pobudzającym układ nerwowy. Długotrwałe zażywanie prowadzi do uzależnienia. Kokaina występuje w postaci krystalicznego proszku wciąganego przez nos – wchłania się przez śluzówkę, może być również wcierana w śluzówkę jamy ustnej lub podawana doustnie, rzadziej palona (patrz. crack) i podawana dożylnie. Efekty działania to: rozradowanie, zanik uczucia niepokoju, przesadna pewność siebie i samoocena, upośledzenie widzenia, co wiąże się z podejmowaniem nieodpowiedzialnych i nielegalnych czynności przez użytkownika bez względu na konsekwencje. Mowa może stać się chaotyczna i nieskładna. Przyjemne efekty zażycia trwają zaledwie 5 do 7 minut czas trwania efektów zażycia kokainy zależy od drogi podawania, po czym następuje obniżenie nastroju i dążenie do przywrócenia stanu po bezpośrednim zażyciu. Mogącymi wystąpić skutkami ubocznymi są: panika, majaczenie, arytmia serca, nadciśnienie, wysoka gorączka, a nawet śmierć. Leczenie substytucyjne inaczej: leczenie zastępcze; jedna z metod terapii stosowana u osób uzależnionych od opiatów (heroina, morfina, kodeina). Pacjentom podaje się substytut narkotyku (np. metadon, buprenorfina). Celem terapii jest redukcja szkód społecznych i indywidualnych wywołanych uzależnieniem od nielegalnych substancji psychoaktywnych i umożliwienie pacjentom funkcjonowania w ramach społeczeństwa. LSD inaczej: kwas, acid, kryształki; alkaloid sporyszu, psychodeliczna substancja psychoaktywna bardzo popularna wśród hippisów. Na początku LSD było traktowane jako lek, i z taką myślą zostało wytworzone. Jest uznawane za najmocniejszą znaną substancję psychoaktywną. Nazwa pochodzi od niemieckiej nazwy Dietyloamidu kwasu D-lizergowego – Lyserg-Säure-Diäthylamid. W zależności od spożytej dawki wywołuje wzmocnienie odczuć, zaburzenia odczuwania czasu, halucynacje, synestezję („widzenia” dźwięków i „słyszenia” kolorów) oraz trwałe zmiany w strukturze połączeń między neuronami — co może mieć zarówno dobry, jak i zły skutek. W większości przypadków towarzyszą temu bardzo miłe odczucia, czasami również doświadczenia mistyczne (jedność ze wszechświatem czy bezpośrednia obecność bóstwa), jednak zdarzają się też bad tripy, czyli gwałtowny wzrost negatywnych emocji spotęgowany działaniem LSD. Nie są znane przypadki uzależnienia fizycznego ani psychicznego od LSD, jednak zdarzały się przypadki samobójstw pod wpływem tego narkotyku. Zażycie LSD może wywołać psychozę. Znane też są przypadki zaburzenia postrzegania spowodowanego halucynogenami, czyli powtarzających się, trwałych flashbacków, które mogą być uciążliwe. Brak możliwości fizycznego uzależnienia - niezależnie od częstotliwości przyjmowania, organizm nie włącza LSD do metabolizmu. Nie zaobserwowano, oprócz uczucia ospałości i czasem przygnębienia, żadnych objawów abstynencji po odstawieniu LSD. MDMA Czasami nazywane: ecstasy, extasy, kółka, koła, piguły, pigsy, tabsy; półsyntetyczna substancja psychoaktywna o działaniu empatogennym i psychodelicznym, pochodna metamfetaminy. Środek psychiczny zmieniający sposób myślenia, postrzegania i odczuwania, wprowadzający osobę w stan podobny do psychozy funkcjonalnej, ale bez znaczącego upośledzenia pamięci i orientacji. MDMA występuje w postaci proszku (czyste) lub tabletek, do których dodawane są często inne substancje psychoaktywne, w tym amfetamina i heroina. Efekty odczuwa się w ciągu 20-30 minut od spożycia i charakteryzują się one rozszerzeniem źrenic, podniesieniem ciśnienia tętniczego, tachykardią, drżeniem, nadpobudliwością i wystąpieniem fazy psychodelicznej. Główne efekty działania MDMA to otwartość, pobudzenie, euforia, empatia czy wręcz uczucie miłości do wszystkich naokoło, intensyfikacja odbioru bodźców zewnętrznych, głębsze odczuwanie muzyki i ruchu, wzmocnienie odczuć związanych z dotykiem, co sprawia, że fizyczny kontakt z drugim człowiekiem jest przyjemniejszy. Zażycie ecstasy powoduje wzrost temperatury ciała, a co za tym idzie, może spowodować odwodnienie. Następnego dnia po zażyciu MDMA ze względu na obniżony poziom serotoniny często pojawia się uczucie silnego zmęczenia, zawroty głowy, mdłości, obniżenie zdolności koncentracji, obniżony nastrój, senność albo drażliwość. Stan taki może trwać do dwóch dni. Każdorazowe zażycie MDMA powoduje trwały spadek poziomu serotoniny w organizmie. Metadon opiat, lek przeciwbólowy o działaniu kilkukrotnie silniejszym od morfiny. Metadon stosowany jest w terapii substytucyjnej osób uzależnionych od opiatów w celu zredukowania zespołu abstynencyjnego. Podawany jest drogą doustną, w formie syropu. Cechą charakterystyczną metadonu jest jego długi czas półtrwania w organizmie pacjenta – 20-35 godzin. Leczenie metadonem udokumentowano w setkach badań naukowych w celu zmniejszenia przestępczości, śmierci, choroby. W porównaniu do innych sposobów leczenia uzależnień metadon jest najbardziej rygorystycznie badany i przynosi najlepsze rezultaty. Hamuje uczucie głodu narkotykowego, nie wywołując przy tym efektu euforyzującego. Metamfetamina inaczej: meta, met, meth, śnieg; substancja psychoaktywna działająca na układ współczulny. Pochodna amfetaminy, ma jednak silniejsze i dłuższe działanie (nawet do 24 godzin). Powoduje pobudzenie, uczucie euforii oraz przyjaźni ze wszystkimi otaczającymi osobami. Jest środkiem silnie uzależniającym i toksycznym, szybko prowadzącym do wyniszczenia organizmu, choć samo jej zażywanie nie prowadzi do śmierci. Skutkami ubocznymi mogą być zanik apetytu, bezsenność, pocenie się, szczękościsk, przyspieszona akcja serca, nudności, wymioty, biegunka. Efektem długotrwałego zażywania mogą być uszkodzenia mózgu, psychozy amfetaminowe (halucynacje, paranoja, urojenia, zaburzenia myślenia), uszkodzenia płuc i nerek mogące prowadzić do śmierci, obniżona odporność organizmu, uszkodzenia wątroby, zawał serca lub udar. W wypadku odstawienia, u osób uzależnionych często występują depresje, dużo dłuższe i głębsze niż w przypadku uzależnienia od kokainy czy amfetaminy. Metamfetamina ma postać białych kryształków, ale może mieć również kolor żółty, a nawet brązowy, i być lepka. Zazwyczaj jest wciągana przez nos (wchłaniana przez śluzówkę), palona lub wstrzykiwana. Zdarzają się przypadki zażywania doodbytniczego. Jest wciąż dostępna legalnie pod nazwą 'Desoxyn', jest rzadko przepisywana w leczeniu ciężkiej otyłości, narkolepsji, ADHD. Nadużywający narkotyków osoba przejawiająca oznaki uzależnienia od substancji psychoaktywnych. Narkomania potoczne określenie uzależnienia od substancji psychoaktywnych. Patrz: uzależnienie. Narkotyk potoczne określenie dla substancji psychoaktywnych z grup opiatów, psychostymulantów, psychodelików, kokainy, marihuany i haszyszu. W niektórych krajach nazwa narkotyki odnosi się do całej grupy nielegalnych substancji psychoaktywnych. Narkotyki miękkie i twarde anachroniczne rozróżnianie narkotyków na miękkie i twarde jest bardzo powszechne, jednak brakuje jednoznacznego kryterium. Zazwyczaj uważa się, że narkotykami twardymi są te ciężko i szybko uzależniające (najczęściej opiaty, kokaina), miękkimi zaś te, które nie uzależniają, lub uzależniają stosunkowo lekko (haszysz, marihuana i LSD). Jednakże w Holandii, gdzie posiadanie i używanie miękkich narkotyków jest legalne, LSD uznawane jest za narkotyk twardy. Opiaty substancje otrzymywane z przetworzonego maku lekarskiego oraz syntetyczne środki przeciwbólowe działające na receptor opiatowy znajdujący się w mózgu człowieka. Do opiatów należą: opium, morfina, heroina (kompot, brown sugar, proszek) oraz metadon i buprenorfina używane w terapii substytucyjnej osób uzależnionych od heroiny, czy też fentanyle. Substancje z grupy opiatów są powszechnie uważane za najbardziej uzależniające narkotyki. Podwójna diagnoza współwystępowanie uzależnienia od substancji psychoaktywnych (alkohol, narkotyki, leki) z innym zaburzeniem psychicznym czy uzależnieniami behawioralnymi (schizofrenia, depresja, seksoholizm, hazard). Program wysokoprogowy program stawiający potencjalnym uczestnikom substytucyjnej terapii uzależnień szereg trudnych do spełnienia warunków, tak przy naborze, jak i w czasie trwania programu (w odróżnieniu od programów niskoprogowych). Leczenie substytucyjne w Polsce jest programem wysokoprogowym, co oznacza, że aby dostać się na terapię zastępczą, pacjent musi być osobą dorosłą, czynnie uzależnioną od długiego czasu, która podejmowała próby leczenia abstynencyjnego (drug-free). W czasie trwania programu pacjent jest zobowiązany do zachowania całkowitej abstynencji od środków psychoaktywnych, z wyjątkiem zażywanego substytutu i ewentualnie innych przepisanych leków, a także musi uczestniczyć w terapii oraz utrzymywać regularny kontakt z terapeutą. Ponadto jest zobowiązany do codziennego stawiennictwa po substytut (np. metadon jest wydawany w dawkach na jeden dzień; dopiero po długim okresie terapii przepisuje się go w tygodniowych dawkach). Zwolennicy programów wysokoprogowych uważają, że ułatwiają one kontrolę nad pacjentem i utrzymują go w stałym kontakcie z grupą i terapeutą. Przeciwnicy wskazują na nadmierną kontrolę i czasochłonność większości procedur. Ich zdaniem uniemożliwia to pacjentom podjęcie normalnej pracy. Redukcja szkód działania, które mają na celu zminimalizowanie szkód i zagrożeń związanych z życiem człowieka we współczesnym społeczeństwie. Termin ten jest najczęściej używany w odniesieniu do uzależnień, w tym od substancji psychoaktywnych. Redukcja szkód oznacza politykę narkotykową nastawioną na zmniejszanie konsekwencji zdrowotnych, społecznych i ekonomicznych używania i nadużywania substancji psychoaktywnych – konsekwencji dotykających osoby używające, ale także ich rodziny i całe społeczeństwo. Programy prowadzone w ramach podejścia redukcji szkód to: programy wymiany igieł i strzykawek dla osób używających i nadużywających narkotyków (ma to na celu zmniejszenie ryzyka zakażeń wirusem HIV oraz innymi chorobami przenoszonymi przez krew), terapia substytucyjna osób uzależnionych od opiatów (celem jest zmniejszenie ilości osób uzależnionych oraz umożliwienie im względnie normalnego funkcjonowania w społeczeństwie i powrotu do „normalnego” życia), rozdawanie prezerwatyw (w celu ograniczenia ilości zakażeń wirusem HIV oraz zmniejszenia ilości niechcianych ciąż wśród młodzieży) oraz jednorazowych papierowych rurek do wciągania (w celu ograniczenia rozprzestrzeniania się wirusowego zapalenia wątroby), profilaktyka (wszelkie działania mające przyczynić się do zwiększenia świadomości osób na temat uzależnień i zagrożeń związanych z przyjmowaniem substancji zmieniających świadomość). W ramach tego podejścia postuluje się również odejście od karania osób posiadających lub przyjmujących narkotyki, jeśli dana osoba zgodzi się na leczenie (dotyczy to osób nadużywających) lub udział w programach profilaktycznych (osoby używające). Substancja psychoaktywna substancja mająca wpływ na funkcjonowanie mózgu poprzez zmianę nastroju, procesów myślowych, zachowania. Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) do substancji psychoaktywnych należą: opiaty (heroina, morfina), psychostymulanty (amfetamina, metamfetamina), kokaina, marihuana i haszysz, psychodeliki (np. LSD), środki lotne (kleje), leki uspakajające i barbiturany, nikotyna, alkohol, steroidy. THC tetrahydrokanabinol; główna substancja psychoaktywna w marihuanie i haszyszu, środkach psychoaktywnych uzyskiwanych z konopi. Ma działanie rozweselające, relaksujące i przeciwbólowe, z tego powodu produkty konopi wykorzystywane są w niektórych krajach w medycynie przy uśmierzaniu cierpienia np. w przypadku śmiertelnie chorych na raka, chorych na AIDS. Skutki uboczne, mogące się pojawić po długotrwałym i częstym stosowaniu, to zespół amotywacyjny (zmniejszona energia, spadek ambicji, nieadekwatna ocena sytuacji, wyraźne pogorszenie pamięci, roztargnienie, rozkojarzenie, nieracjonalne myśli, skłonność do ulegania sugestiom, kłopoty w porozumieniu się z innymi, zanik zainteresowań). Uzależnienie choroba polegająca na silnej potrzebie lub przymusie zażywania jakiejś substancji. Żeby można było postawić diagnozę o uzależnieniu pacjenta, w ciągu poprzedniego roku muszą wystąpić przynajmniej trzy z wymienionych zjawisk: silne pragnienie lub odczuwanie przymusu zażycia substancji, problemy w kontrolowaniu zachowania związanego z zażywaniem substancji, fizjologiczne objawy związane z zaprzestaniem zażywania substancji objawiające się charakterystycznym dla danej substancji zespołem abstynencyjnym połączone z zażywaniem tej substancji w celu zmniejszenia występujących objawów, podwyższenie tolerancji na narkotyk i w związku z tym zażywanie zwiększonej dawki w celu otrzymania efektów wcześniej doświadczanych przy dawkach mniejszych, coraz częstsze zaniedbywanie innych źródeł przyjemności i zainteresowań spowodowane zażywaniem substancji psychoaktywnej, zwiększenie ilości czasu poświęcanej na zdobycie i zażycie substancji lub do usuwania skutków jej działania; zażywanie substancji mimo szkodliwych następstw zdrowotnych (uszkodzenie wątroby, depresja, uszkodzone funkcjonowanie poznawcze). Użytkownik osoba, która od czasu do czasu zażywa środki psychoaktywne, ale nie przejawia oznak uzależnienia. Zerowanie stopniowe zmniejszanie dawek przyjmowanych substancji psychoaktywnych do osiągnięcia stanu, w którym osoba przestaje je całkowicie brać. Kokaina została po raz pierwszy wyizolowana z liści koki w 1859 przez niemieckiego chemika Alberta Niemanna. Substancja nie była jednak stosowana w medycynie aż do 1884, kiedy odkrył ją Sigmund Freud, który nadał jej miano „cudownej”. W tym samym czasie kolega Freuda, Karl Koller, zaczął stosować kokainę jako środek znieczulający przy operacjach okulistycznych, co utorowało substancji drogę do sal szpitalnych. Kokainą zainteresował się pod koniec XIX w. także przemysł spożywczy. Już w 1863 r. we Francji dostępny był tonik zwany Vin Mariani, przyrządzany na bazie wina Bordeaux i liści koki, o stężeniu kokainy wynoszącym 6 mg na 28 ml wina. Jednym z jego wielkich fanów był Thomas Edison, wynalazca żarówki elektrycznej, fonografu i aparatu fotograficznego. W USA do 1904 r. kokainę pili także wszyscy ci, którzy delektowali się Coca-Colą, skąd zresztą nazwa tego napoju. Na początku XX w. kokaina była faktycznie dostępna niemal na wszystkich kontynentach, bądź w postaci farmaceutycznej, bądź w postaci napojów gazowanych czy alkoholowych. Pierwszym krajem, który rozpoczął wojnę z tą substancją, były Stany Zjednoczone, gdzie już w 1914 Kongres przegłosował tzw. Ustawę Harrisona silnie regulującą dystrybucję i sprzedaż narkotyku, co obniżyło jego dostępność, za czym poszedł spadek poziomu konsumpcji. W latach ’20-’30 prohibicja narkotykowa dotarła także do Europy, gdzie większość krajów wprowadziła ustawy wymierzone w handel i konsumpcję kokainy, marihuany i opium. W Polsce pierwsza ustawa antynarkotykowa została wprowadzona 22 czerwca 1923 r., ale był to jedynie krok wdrażający zapisy Konwencji Haskiej z 1912 r., który nie ograniczył dostępności substancji psychoaktywnych na terenie naszego kraju. Kokaina wkrótce straciła jednak na popularności na rzecz morfiny, stając się używką artystów, a po drugiej wojnie światowej całkowicie zeszła do podziemia. Jak można przypuszczać, głównie ze względu na brak importu liści koki z Ameryki Południowej. Swój renesans narkotyk miał przeżyć na początku lat ’70 w USA (jak twierdzi Dennis Hopper, gdyż „Easy Rider z powrotem umieścił go na mapie”). I tak, wraz z upadkiem psychedelicznej kontrkultury, używanie kokainy stało się nową modą, która wyparła psychedeliki i na stałe zagościła w domach muzyków, filmowców, aktorów, biznesmenów, a z czasem dotarła na ulicę, gdyż do połowy lat ’70 cena (początkowo bardzo wysoka) spadła na tyle, że na kupno koksu mógł sobie pozwolić niemal każdy. W efekcie świat opanowała nigdy wcześniej niewidziana kokainomania, na fali której powstał cały rynek gadżetów i przyborów do jej wciągania, przechowywania czy oczyszczania. Te były reklamowane w takich magazynach, jak High Times, którego cała redakcja operowała zresztą pod wpływem białej gorączki przez kilka lat. Te reklamy były wyjątkowo przebojowe, jak można podziwiać poniżej: W tej reklamie cała linia gadżetów do wciągania i przechowywania kokainy jest reklamowana jako „szykowna” A tu płyn do czyszczenia zapchanego nos Tutaj mamy zaś naczynko do przesiewania kokainy Popularne były również flakoniki do usuwania wilgoci z kokainy A tu reklamowany jest zestaw do przekształcania proszku w freebase (później znany jako crack) Reklamowano nawet organiczny mannitol do zdrowego żenienia koksu Na rynku było też wiele zestawów do wciągania kokainy Ta reklama na „śnieżną pogodę” radzi się zaś uzbroić w zawodowe lusterko Tu mamy z kolei zestaw do wciągania dla koneserów A w tej reklamie widzimy pompkę lub dozownik do wciągania, lub podawania doustnego kokainy Tu mamy na przykład dozownik do wciągania kokainy wykonany z zielonego jadeitu Jak głosi ta reklama: „Śnieg, a nie słota” Reklamowano też drewniane pojemniki do przechowywania kokainy A także zestawy do wciągania wykonane ze złota Na fali były też sitka do przesiewania kokainy W tej reklamie „magiczny flet” sam odmierza zaś dawkę i jest nawet zatwierdzony przez NASA Rurka i tasak w zestawie W tej podwójnej reklamie widzimy dwa boostery, jeden do koksu, a drugi do marihuany, które mają przwyracać potencję „zmęczonemu” towarowi Tu reklamowana jest zaś tabakierka do koksu Ale prawdziwi koneserzy musieli koniecznie nabyć zestaw do wciągania wykonany z kości słoniowej

rurka do wciągania kokainy