Zgodnie z art. 86 ust. 18 pkt 1 ustawy o VAT podatnicy, którzy zrezygnowali z metody kasowej lub utracili prawo do stosowania tej metody - kwotę podatku naliczonego, wynikającego z faktur lub dokumentów celnych otrzymanych w okresie, kiedy rozliczali sie metodą kasową, i nieodliczoną od kwoty podatku należnego do końca tego okresu WDT (art. 41 ust. 3 i 42 ustawy o VAT i art. 45a rozporządzenia nr 282/2011) albo eksportem towarów (art. 41 ust. 4-11 ustawy o VAT, ale też funkcjonalnie – art. 129 ustawy o VAT i art. 47 i 48 rozporządzenia nr 282/2011). Jeśli nie mamy do czynienia z WDT albo eksportem towarów, sprawdzamy, czy nie Więcej na ten temat można znaleźć w treści ustawy o podatku VAT: Art. 113 ust.1. Zwolnienie przedmiotowe. Dotyczy firm działających w ściśle określonych sektorach takich jak usługi medyczne, finansowe i edukacyjne. Pełny katalog czynności podlegających zwolnieniu z VAT został zawarty w art. 43 ust. 1 ustawy o VAT. W art. 2 pkt 26 ustawy VAT wskazano, że usługami elektronicznymi są usługi świadczone drogą elektroniczną, o których mowa w art. 7 Rozporządzenia 282/2011. Natomiast przepis, do którego polski ustawodawca odsyła, wskazuje cechy jakimi powinna charakteryzować się dana usługa, aby mogła zostać uznana za elektroniczną, mianowicie: Usługi szkoleniowe zwolnione z VAT. usługi prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym świadczone przez nauczycieli ( art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy o VAT) usługi nauczania języków oraz dostawa towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związanymi, inne niż te wymienione w pkt 26 Chodzi o art. 112b ustawy o VAT i możliwość nakładania na podatników kary w postaci tzw. sankcji VAT, czyli dodatkowego zobowiązania podatkowego. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, organ podatkowy nakłada na podatnika sankcję VAT w sytuacji m.in. zaniżenia zobowiązania podatkowego, zawyżenia kwoty podatku do zwrotu czy też niezłożenia deklaracji i niezapłacenia podatku. EIfkF. Od 1 stycznia 2021 r. czeka nas rewolucja w handlu z Wielką Brytanią. Przyczyną jest oczywiście brexit. Z dzisiejszego wpisu dowiesz się jakie skutki wywoła on w VAT. Aby opracowanie było czytelne, to w tym artykule opisuję jedynie przypadki, gdy transakcja odbywa się pomiędzy podatnikami (jeżeli wymagane, to również zarejestrowanymi do VAT UE). Nie opisuję tutaj sposobu rozliczania świadczeń na rzecz konsumentów. Okres przejściowy od 1 lutego do 31 grudnia 2020 r. Kwestie związane z wystąpieniem Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej regulowane są umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej. Dalej będę ją nazywał po prostu umową. Formalnie brexit miał miejsce 31 stycznia 2020 r. W odniesieniu do szeregu kwestii wprowadzono jednak okres przejściowy trwający do 31 grudnia 2020 r. (art. 126 umowy). Okres ten dotyczył również VAT. Jeżeli więc na przestrzeni 2020 r. dokonywaliśmy dostaw towarów do Wielkiej Brytanii, to rozpoznawaliśmy je zasadniczo jako WDT. Natomiast nabycia towarów z Wielkiej Brytanii stanowiły zasadniczo WNT. Transakcje od 1 stycznia 2021 r. Wpis ten podzielimy sobie na następujące rodzaje transakcji jakie mogą wystąpić od 1 stycznia 2021 r. dostawy, w ramach których towary są wywożone do Wielkiej Brytanii (sprzedaż towarów); zakupy, w ramach których towary są przywożone z Wielkiej Brytanii do UE (zakup towarów); usługi, które świadczymy na rzecz podmiotu z Wielkiej Brytanii (świadczenie usług); usługi, które nabywamy od podmiotu z Wielkiej Brytanii (nabycie usług). W umowie przewidziano, że jeszcze przez co najmniej 4 lata odmienny status będzie miała Irlandia Północna. Zatem wszystkie powyższe transakcje rozważymy też w kontekście kontaktów handlowych z Irlandią Północną. Handel z Wielką Brytanią Zgodnie z art. 127 ust. 1 umowy, do końca 2020 r. prawo UE miało zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i na jego terytorium. Z tego względu w okresie przejściowym na gruncie VAT podmioty z Wielkiej Brytanii traktowaliśmy jako podatników podatku od wartości dodanej. Od 1 stycznia 2021 r. Wielką Brytanię traktujemy jako państwo trzecie. Zatem na gruncie VAT handel z tym państwem będzie rozliczany tak jak np. z Rosją, Chinami, czy USA. Natomiast podatnicy z tego kraju, w ramach nomenklatury z ustawy o VAT, będą podatnikami podatku o podobnym charakterze. Sprzedaż towarów do Wielkiej Brytanii Eksport towarów Jeżeli dokonasz dostawy towarów, które zostaną wysłane do Wielkiej Brytanii, to taka transakcja będzie stanowiła eksport towarów. Przy eksporcie towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy, chyba że wcześniej otrzymasz zaliczkę. Możesz do takiej dostawy lub zaliczki zastosować stawkę 0%, pod warunkiem że towary zostaną wywiezione poza UE i w odpowiednim terminie otrzymasz dokument IE-599 (dokument celny potwierdzający wywóz towarów poza UE). Transakcję taką w cz. ewidencyjnej JPK wykażesz w polu K_22, a w cz. deklaracyjnej zbiorczo w polu P_22. A co w przypadku, gdy transport rozpoczął się w grudniu a towar dojechał do Wielkiej Brytanii w styczniu? Wówczas stosujemy art. 51 umowy, który stanowi, że decydujący jest moment rozpoczęcia transportu. W takim przypadku transakcję rozpoznamy jako WDT. Dostawa z montażem Inaczej musisz rozpoznać transakcję jeżeli dokonasz dostawy towaru z jego montażem w Wielkiej Brytanii (np. sprzedajesz linię produkcyjną montowaną przez Ciebie w tym państwie). Wówczas stosujemy art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, zgodnie z którym transakcja podlega VAT w państwie, w którym towar jest montowany. W takim przypadku formalnie dokonujesz dostawy towaru poza terytorium kraju. W cz. ewidencyjnej JPK wykażesz taką transakcję w polu K_11, a w cz. deklaracyjnej zbiorczo w polu P_11. Nie wykazujesz jej w informacji podsumowującej. Zakup towarów z Wielkiej Brytanii Jeżeli dokonasz zakupu towaru, który zostanie przywieziony do UE z Wielkiej Brytanii, to taka transakcja będzie stanowiła dla Ciebie import towarów. Konieczne będzie dokonanie zgłoszenia celnego i rozliczenie cła oraz VAT. Obowiązanym do rozliczenia VAT od importu towarów jest podmiot, na którym ciąży obowiązek uiszczenia cła (tj. zasadniczo zgłaszający). Obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje zasadniczo z chwilą powstania długu celnego. Podatek należny w przypadku importu towarów może być wykazywany na 3 sposoby, tj. w: zgłoszeniu celnym (art. 33 ustawy o VAT); deklaracji VAT (art. 33a); deklaracji importowej (art. 33b). Jeżeli rozliczasz import przy zastosowaniu art. 33a ustawy o VAT, to podstawę opodatkowania oraz podatek należny wykażesz w cz. ewidencyjnej JPK odpowiednio w polach K_25 i K_26, a zbiorczo w cz. deklaracyjnej w polach P_25 i P_26. Świadczenie usług na rzecz podmiotu z Wielkiej Brytanii Jeżeli chodzi o świadczenie usług to wielkiej rewolucji nie ma. Postępujemy jak dotychczas, z tym że kontrahenta brytyjskiego traktujemy jako podmiot spoza UE. W przypadku świadczenia usług na rzecz podmiotu brytyjskiego, w pierwszej kolejności określić musisz miejsce (kraj) opodatkowania usługi. Jeżeli miejscem opodatkowania będzie Polska, to opodatkowujesz świadczenie wg stawki krajowej (np. usługa związana z nieruchomością położoną w Polsce). Jeżeli natomiast z tych reguł wyjdzie Ci, że usługa podlega VAT poza Polską, to rozpoznajesz tzw. eksport usług. Wówczas przy wystawianiu faktury nie musisz wskazywać nr VAT kontrahenta brytyjskiego. W cz. ewidencyjnej JPK wartość takiej usługi pokazujemy jedynie w polu K_11 (pomijamy pole K_12 ponieważ Brytyjczyk nie jest już podatnikiem podatku od wartości dodanej). W cz. deklaracyjnej JPK pokazujemy zbiorczo wartość takich usług w polu P_11. Usługi nie wykazujemy w informacji podsumowującej ponieważ Brytyjczyk nie jest już podatnikiem podatku od wartości dodanej. Nabycie usługi od podmiotu z Wielkiej Brytanii Jeżeli chodzi o nabywanie usług to tutaj również rewolucji nie ma. Zasadniczo najczęściej takie nabycie będzie stanowiło dla Ciebie import usług. Oczywiście najpierw ustal czy w ogóle dochodzi do importu usług. Jeżeli faktycznie dokonasz importu usług od podmiotu z Wielkiej Brytanii, to podstawę opodatkowania i podatek należny wykazujesz w cz. ewidencyjnej JPK odpowiednio w polach K_27 i K_28, natomiast w cz. deklaracyjnej JPK zbiorczo w polach P_27 i P_28. Pola K_29, K_30 oraz P_29, P_30 pomijasz ponieważ usługodawcą nie jest już podatnik podatku od wartości dodanej. Handel z Irlandią Północną W umowie przewidziano dodatkowy Protokół w sprawie Irlandii / Irlandii Północnej. Zgodnie z art. 8 protokołu na potrzeby handlu towarowego prawo UE stosowane jest w dalszym ciągu w odniesieniu do Irlandii Północnej. Prawa UE nie stosujemy natomiast w zakresie usług. Takie rozwiązanie ma trwać przez 4 lata, ale istnieje opcja jego przedłużenia (art. 18 ust. 5 protokołu). Sprzedaż towarów do Irlandii Północnej Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów Jeżeli dokonasz dostawy towaru wysyłanego do Irlandii Północnej, to taka transakcja może być uznana za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Musi ona jednak spełnić wszystkie przesłanki wymienione w art. 13 ustawy o VAT. W szczególności w odniesieniu do nabywcy towarów. Z zasady ten nabywca musi być zidentyfikowany do celów transakcji wewnątrzwspólnotowych. I tutaj uwaga! Do podmiotów z Irlandii Północnej stosowany będzie nowy prefiks. Zamiast dotychczasowego GB, numer VAT takiego kontrahenta poprzedzamy prefiksem XI (art. 215 dyrektywy VAT). Jeżeli spełnisz warunki określone w art. 42 ustawy o VAT, to do dostawy możesz zastosować stawkę 0%. Taka transakcja podlega wykazaniu w cz. ewidencyjnej JPK w polu K_21 oraz zbiorczo w cz. deklaracyjnej w polu P_21. Wykazujesz ją również w informacji podsumowującej z użyciem prefiksu XI. Dostawa z montażem Może być tak, że dokonasz dostawy towarów z montażem – np. sprzedaż linię produkcyjną, którą montujesz i uruchamiasz w Irlandii Północnej. Wówczas transakcja ta stanowi dostawę towarów poza terytorium kraju. W cz. ewidencyjnej JPK wykażesz taką transakcję w polu K_11, a w cz. deklaracyjnej zbiorczo w polu P_11. Nie wykazujesz jej w informacji podsumowującej. Zakup towarów z Irlandii Północnej Jeżeli kupisz towar od podatnika z Irlandii Północnej i zostanie on przywieziony do Polski, to taka transakcja będzie dla Ciebie stanowiła wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Podstawę opodatkowania i podatek należny w cz. ewidencyjnej JPK wykażesz odpowiednio w polach K_23 i K_24 oraz zbiorczo w cz. deklaracyjnej w polach P_23 i P_24. Jeżeli podmiot irlandzki jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE, to WNT musisz wykazać również w informacji podsumowującej i posłużyć się numerem VAT dostawcy z prefiksem XI. Świadczenie usług na rzecz podmiotu z Irlandii Północnej W przypadku świadczenia usług na rzecz podmiotu z Irlandii Północnej, w pierwszej kolejności określić musisz miejsce (kraj) opodatkowania usługi. Jeżeli miejscem opodatkowania będzie Polska, to opodatkowujesz świadczenie wg stawki krajowej (np. wykonujesz usługę transportową, której trasa przebiega w całości w Polsce). Jeżeli natomiast z tych reguł wyjdzie Ci, że usługa podlega VAT poza Polską, to rozpoznajesz tzw. eksport usług (np. usługa doradcza dla takiego podmiotu). Wówczas przy wystawianiu faktury nie musisz wskazywać nr VAT kontrahenta irlandzkiego. W cz. ewidencyjnej JPK wartość takiej usługi pokazujemy jedynie w polu K_11 (pomijamy pole K_12 ponieważ podmiot z Irlandii Północnej na potrzeby transakcji usługowych nie jest już podatnikiem podatku od wartości dodanej). w cz. deklaracyjnej JPK pokazujemy zbiorczo wartość takich usług w polu P_11. Usługi nie wykazujemy w informacji podsumowującej ponieważ podmiot z Irlandii Północnej nie jest już podatnikiem podatku od wartości dodanej (status ten ma jedynie w odniesieniu do transakcji towarowych). Nabycie usługi od podmiotu z Irlandii Północnej W przypadku nabycia usługi najczęściej będziesz mieć do czynienia z importem usług. Oczywiście najpierw ustal czy w ogóle dochodzi do importu usług. Jeżeli faktycznie dokonasz importu usług od podmiotu z Irlandii Północnej, to podstawę opodatkowania i podatek należny wykazujesz w cz. ewidencyjnej JPK odpowiednio w polach K_27 i K_28, natomiast w cz. deklaracyjnej JPK w polach P_27 i P_28. Pola K_29, K_30 oraz P_29, P_30 pomijasz ponieważ usługodawcą nie jest już podatnik podatku od wartości dodanej (podmiot ten uznaje się za podatnika unijnego jedynie w obrocie towarowym). Inne tematy, które mogą Cię zainteresować: W przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT) stawka podatku wynosi, co do zasady zero proc., zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy o VAT. Przy czym opodatkowanie w tej wysokości ma charakter warunkowy, tzn. znajduje zastosowanie, gdy spełnione zostaną przesłanki dokumentacyjne. W myśl bowiem art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, jednym z warunków zastosowania zerowej stawki jest dysponowanie dowodami, które jednoznacznie potwierdzają, że będące przedmiotem dostawy towary zostały wywiezione z terytorium Polski i dostarczone do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Kwestia właściwego dokumentowania wywołuje liczne spory podatników i organów podatkowych. Warto mieć przy tym na uwadze stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lipca 2017 r. (I FSK 2169/15). W rozpatrywanej sprawie podatnik utrzymywał, że przeprowadził dostawy do innego kraju członkowskiego UE, które jego zdaniem korzystały ze stawki preferencyjnej zero proc. Przedstawione przez niego w toku kontroli podatkowej dokumenty ograniczały się jednak do faktur z umieszczoną na nich informacją o treści: „potwierdzam odbiór przedmiotu dostawy w siedzibie nabywcy" wraz z datą. Podatnik powoływał się jeszcze na zeznania świadków. NSA (potwierdzając stanowisko organu podatkowego oraz sądu I instancji) stwierdził, że takie dowody są niewystarczające dla potwierdzenia WDT. Dowody podstawowe... W przywołanej sprawie transport towaru miał być zorganizowany przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy (z uzasadnienia wyroku wynika, że transport nie był przeprowadzony przez przewoźnika lub spedytora). W tego rodzaju przypadkach, w świetle art. 42 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT, dowodem na dokonanie WDT powinna być specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku. Przy czym, stosownie do art. 42 ust. 4 ustawy o VAT, oprócz wskazanej specyfikacji podatnik powinien posiadać dokument zawierający co najmniej: 1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów; 2) adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy; 3) określenie towarów i ich ilości; 4) potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; Autopromocja Specjalna oferta letnia Pełen dostęp do treści "Rzeczpospolitej" za 5,90 zł/miesiąc KUP TERAZ 5) rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu – w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego. W regulacjach tych wskazano na tzw. dokumenty podstawowe, które wystarczają do właściwego udokumentowania dostawy wewnątrzwspólnotowej. ...i uzupełniające Można jednak wyróżnić także dokumenty uzupełniające, stosowane wówczas gdy dokumenty podstawowe nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego. W art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, wskazano że są nimi w szczególności: 1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; 2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu; 3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania; 4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Przywołany wyrok potwierdził, że same dokumenty uzupełniające (przy braku podstawowych) mogą w niektórych przypadkach potwierdzać WDT w dostateczny sposób. NSA wskazał, przy tym, że przepisy przewidują pewną elastyczność w zakresie sposobu dokumentowania WDT. Można się więc posługiwać różnymi dowodami, pod warunkiem, że dowodzą wewnątrzwspólnotowy charakter danej dostawy. Faktura z adnotacją może nie wystarczyć Dopuszczalna elastyczność w przedstawionym zakresie nie oznacza jednak, zdaniem sądu, że podatnicy nie muszą dokładać staranności odnośnie do wypełniania obowiązków dokumentacyjnych. W rozpatrywanym przypadku dostawca przedstawił zasadniczo jeden rodzaj dowodu, jakim były faktury z adnotacjami o przyjęciu towaru w innym państwie. Zdaniem NSA, nie było to wystarczające. Adnotacji nie można było bowiem uznać za pochodzące od odbiorcy – zwłaszcza że nie zawierały one żadnych podpisów, a jedynie daty. Ponadto sąd nie dopuścił, żeby braki dokumentacyjne były zastępowane dowodem z przesłuchań świadków. Zauważono bowiem, że w odpowiednich przepisach mowa jest zasadniczo o dokumentach. Świadkowie mogą być powoływani w takich sytuacjach co najwyżej dodatkowo. Z tych powodów NSA uznał dostawy podatnika za niedostatecznie udokumentowane, aby zastosować do nich zerową stawkę VAT. podstawa prawna: art. 41 ust. 3, art. 42 ust. 1, 3 , 4 i 11 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. DzU z 2017 r., poz. 1221 ze zm.) Zdaniem autora Dowód odbioru powinien pochodzić od nabywcy - Michał Samborski, doradca podatkowy w ECDDP sp. z Jak słusznie zauważył NSA, adnotacje na fakturach nie mogły być przypisane nabywcy. Niewątpliwie, nie sposób uznać takich dokumentów za wystarczające. Zawraca przy tym uwagę to, że sąd jednocześnie zdaje się sugerować, iż gdyby adnotacje na fakturach były podpisane przez nabywcę, to rozstrzygniecie mogło być inne. Sąd przyjmuje tym samym zapewne, że dla udowodnienia WDT może wystarczać każdy dokument sporządzony przez nabywcę towarów. Jest to uzasadnione tym, że to właśnie unijny kontrahent może potwierdzać fakt dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej. Przy czym należy zastrzec, że posługiwanie się jedynie fakturami z adnotacją nabywcy może w praktyce powodować problemy dowodowe, zwłaszcza jeśli w takiej fakturze nie byłoby wszystkich danych wskazanych w art. 42 ust. 4 ustawy o VAT. Nietrudno sobie bowiem wyobrazić, że organy podatkowe w wielu przypadkach kwestionowałyby rzetelność takiego dowodu. Dlatego też wskazane byłoby gromadzenie dodatkowych dokumentów takich jak korespondencja handlowa (np. w formie odrębnego oświadczenia nabywcy o tym, że towar do niego trafił), zamówienia oraz dowody zapłaty. Warto przy tym podjąć starania, żeby takie dowody były łatwe do powiązania ze sobą oraz z wystawioną fakturą (na przykład: w korespondencji nabywca wskazałby na otrzymanie towaru zgodnego z konkretną fakturą i zamówieniem). Na to, że warto posiadać cały komplet dokumentów wskazują liczne stanowiska organów, np. interpretacja dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 8 lipca 2015 r. (IPPP3/4512-470/15-2/RD). Biorąc pod uwagę praktykę (prezentowaną przez organy zwłaszcza w trakcie kontroli podatkowych), rekomendowane jest, aby podatnicy dokonujący WDT nie poprzestawiali na jednym dowodzie, nawet jeśli jest to oświadczenie nabywcy. Potwierdzenie posiadania przez nabywcę właściwego i ważnego numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadanego przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, wraz z potwierdzeniem dokonania dostawy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju (dokumenty spedycyjne lub oświadczenie nabywcy) upoważniają podatnika do zastosowania stawki podatku 0 proc. dla dokonanej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 5 Ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( nr 54, poz. 535, ze zm.; dalej: ustawa o VAT) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Zgodnie z literalnym brzmieniem tego przepisu opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają: 1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, 2. eksport towarów, 3. import towarów, 4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju, 5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W myśl art. 13 ust. 1 ustawy przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. A zatem dostawy towarów dokonywane przez kontrahentów z różnych państw UE traktowane są jako dostawy wewnątrzwspólnotowe. Jeśli przy tym spełniono określone przesłanki ustawowe, to polski podatnik VAT dokonujący takiej transakcji na rzecz kontrahenta znajdującego się na obszarze UE może zastosować preferencyjną, 0-procentową, stawkę podatku od towarów i usług. Wg art. 13 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Stosownie do treści art. 41 ust. 3 ustawy o VAT w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0 proc., z zastrzeżeniem art. 42. Przepisy art. 42 ust. 1 ustawy o VAT szczegółowo określają warunki zastosowania 0-procentowej stawki podatku, a mianowicie wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0 proc., pod warunkiem że: 1. podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów; 2. podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, o którym mowa w art. 99, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Pierwszy z ww. warunków zastosowania preferencyjnej stawki VAT dotyczy dokonania dostawy na rzecz podatnika posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej. Należy podkreślić, że ustawodawca w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT nie wskazuje, w jaki sposób należy uzyskać potwierdzenie faktu, iż nabywca posiada właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla potrzeb wewnątrzwspólnotowych transakcji, nadany przez państwo członkowskie. Zgodnie z art. 97 ust. 17-19 ustawy o VAT na wniosek zainteresowanego biuro wymiany informacji o podatku od towarów i usług lub naczelnik urzędu skarbowego potwierdza zidentyfikowanie bądź nie potwierdza zidentyfikowania określonego podmiotu na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Wniosek o identyfikację składa się na piśmie, faksem, telefonicznie lub pocztą elektroniczną. Ponadto Ministerstwo Finansów na swojej stronie internetowej odsyła zainteresowanych do systemu wymiany informacji VIES, stwierdzając: „Na stronie internetowej Komisji Europejskiej ( możliwe jest dokonanie potwierdzenia numerów identyfikacyjnych VAT swoich kontrahentów z państw członkowskich Unii Eu... Polscy przedsiębiorcy w coraz większym stopniu współpracują z podmiotami z Unii Europejskiej. Sprzedaż towarów wysyłanych do innych krajów Unii Europejskiej wzrasta co rok. Tym samym bardzo ważne jest odpowiednie dokumentowanie WDT, aby podatnicy mogli stosować preferencyjną stawkę podatku VAT. Co istotne, w tym roku ustawodawca zmienił w sposób zasadniczy przepisy związane z WDT. Od 1 stycznia 2020 roku obowiązuje art. 45a rozporządzenia 282/2011 określający rodzaje dokumentów, które mogą dalej potwierdzać WDT. Powyższe regulacje podatnicy mogą stosować zamiast przepisów krajowych. Od 1 lipca 2020 roku zmodyfikowano jeden z warunków stosowania stawki 0% do WDT oraz dodane zostało nowe kryterium jej stosowania. W niniejszym artykule w sposób szczegółowy przeanalizujemy zmiany w WDT, jakie obowiązują od 1 lipca. Zmiany w WDT od 1 lipca 2020 roku dotyczące stosowania warunku korzystania ze stawki 0% Od 1 lipca 2020 roku zmianie uległ art. 42 ust. 1 i 1a ustawy o podatku od towarów i usług – dalej ustawa o VAT. Z nowych zapisów regulacji art. 42 ust. 1 i 1a wynikają cztery warunki stosowania stawki 0% do WDT. Oto one: dostawa została dokonana na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany przez państwo członkowskie, który podano dostawcy; przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy dostawca posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju; dostawca, składając deklarację VAT, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE; dostawca w terminie złożył prawidłową informację podsumowującą VAT UE; względnie – jeżeli wystąpiło uchybienie – dostawca należycie wyjaśnił to na piśmie naczelnikowi urzędu skarbowego. Co istotne, wszystkie te warunki muszą być spełnione łącznie. W przypadku gdy któryś z nich nie zostanie zrealizowany, podatnik winien zastosować stawkę krajową. Ustawodawca nie wprowadził przepisów przejściowych dotyczących stosowania nowych warunków – czyli mają one zastosowanie do WDT dokonanych już od 1 lipca 2020 roku. Rejestracja VAT UE nabywcy – sposób podania Warunkiem stosowania stawki 0% do WDT jest, aby dostawa została dokonana na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer VAT UE nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy. Warto przypomnieć, że numer VAT UE to dwuliterowy kod danego państwa członkowskiego. Co istotne, numer ten nabywca powinien podać podatnikowi (patrz art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT). Przykład 1. Podatnik dokonał WDT na rzecz czeskiego podatnika. Podatnik ten jest co prawda zarejestrowany jako podatnik VAT UE w Czechach, odbiorca towarów nie podał jednak czeskiego prefiksu dla dokonywanej transakcji. Kupujący przedstawił swój polski numer VAT. Czy w tej sytuacji podatnik może zastosować stawkę 0%? W analizowanej sytuacji warunek zastosowania stawki 0% nie jest spełniony, czyli podatnik winien opodatkować transakcję stawką krajową. Co jest istotną zmianą – nabywca ma podać swój numer VAT UE. Ponieważ ustawodawca nie określił, w jakiej formie ma to zrobić, tym samym odbiorca o numerze VAT UE może poinformować w sposób dowolnie wybrany przez siebie. Przykład 2. Podatnik z Polski wysyła swoje towary niemal do wszystkich krajów Unii Europejskiej. W związku ze zmianami przepisów wprowadził obowiązek wpisywania na formularzu zamówienia numeru VAT UE (pole informuje o nadaniu numeru). Powyższe ze względu na skalę działalności ma ułatwić podatnikowi spełnienie warunku poinformowania odbiorcy o jego numerze VAT UE. Czy taki sposób należy uznać za prawidłowy? Tak, powyższy sposób należy uznać za prawidłowy. W tej sytuacji omawiany warunek zastosowania stawki 0% do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów jest spełniony. Ponadto, co ważne, sposób informowania ze względu na skalę działalności stanowi istotne ułatwienie dla jest to jednak jedyny możliwy sposób informowania o numerze VAT UE. Przykład 3. Podatnik z Polski wysyła swoje towary do kontrahenta z Niemiec. W związku ze zmianami przepisów podatnik poprosił kontrahenta o numer NIP UE. Pismo, w którym poinformował o swoim numerze, kontrahent wysłał pocztą. Taki sposób jest prawidłowy. Odbiorca może także poinformować o swoim numerze np. w formie mailowej. Tym samym sposób poinformowania jest dowolny. Podatnik nie będzie musiał posiadać dokumentu z numerem VAT UE kontrahenta do każdej dostawy. Dokument taki może być przekazany w ciągu współpracy tylko raz. Ma to szczególne znaczenie dla podatników stale współpracujących z kontrahentem z innego kraju UE. Zmiany w WDT a dokumentowanie dostarczenia towarów do nabywcy na terytorium innego państwa UE Następnym warunkiem zastosowania stawki 0% do WDT jest posiadanie przez podatnika w swojej dokumentacji dowodów, iż towary będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z Polski i dostarczone do nabywcy na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego. Co istotne, podatnik powinien mieć wspomniane dokumenty, tj. potwierdzające wywóz i dostarczenie towarów do nabywcy z innego kraju, przed upływem terminu do złożenia deklaracji za dany okres rozliczeniowy. Niespełnienie powyższego warunku nie wyłącza jednak możliwości zastosowania stawki 0% do WDT. Podatnik bowiem może rozliczyć się w okresie późniejszym, po otrzymaniu tych dokumentów. W związku ze zmianami przepisów od 1 stycznia 2020 roku podatnicy chcący zastosować stawkę 0% do WDT mogą dokumentować fakt wywozu towarów z Polski i dostarczenia ich do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego na dwa sposoby. Pierwszy to stosowanie polskich przepisów zawartych w art. 42 ustawy o VAT, drugi – stosowanie przepisów unijnych z art. 45a rozporządzenia 282/2011. W tym zakresie, pomimo nowelizacji z 28 maja 2020 roku, nic nie uległo zmianie. W komunikacie Ministerstwa Finansów z 31 grudnia 2019 roku czytamy, że: „Rozporządzenie wykonawcze 2018/1912 w art. 45a wprowadza domniemania wzruszalne odnoszące się do dowodów wymaganych do zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (stawki 0%) z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Niespełnienie warunków wprowadzonych ww. rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi przepisami ustawy o VAT, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione. Sytuacja taka nie ulegnie zmianie po wejściu w życie ustawy implementującej prawo unijne”. Rejestracja VAT UE dostawcy Następny warunek stosowania stawki 0% do wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów jest taki, aby dokonujący tej dostawy podatnik był zarejestrowany jako podatnik VAT UE. Co istotne, ten warunek nie uległ zmianie – podatnik winien powyższe kryterium spełnić w momencie składania deklaracji VAT, w której wykazuje WDT. Przykład 4. Polski podatnik 25 czerwca 2020 roku dokonał dostawy towaru na rzecz kontrahenta z Niemiec (kontrahent zarejestrowany jako VAT UE). Do 25 czerwca podatnik dokonywał jedynie dostaw krajowych i nie był zarejestrowany jako podatnik VAT UE – zrobił to 1 lipca 2020 roku. Tym samym w momencie składania deklaracji VAT-7 za czerwiec podatnik był już zarejestrowany i mógł zastosować stawkę 0% dla dostawy. Prawidłowe wykazanie WDT w informacji podsumowującej VAT UE 1 lipca 2020 roku ustawodawca dodał nowy warunek stosowania stawki 0% do WDT. Jest nim konieczność prawidłowego ich wykazania w informacji podsumowującej VAT UE. Powyższy obowiązek wynika z dodanego art. 42 ust. 1 ustawy o VAT. W świetle nowych uregulowań stawka 0% nie ma zastosowania, jeżeli: podatnik nie dopełnił obowiązku wykazania WDT w informacji podsumowującej VAT UE lub terminowego złożenia informacji podsumowującej VAT UE z wykazaną WDT albo złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych dotyczących WDT (w zakresie wymogów, o których mowa w art. 100 ust. 8 ustawy o VAT). Powyższe wyłączenie dotyczące informacji podsumowujących nie ma bezwzględnego charakteru. Nie ma ono bowiem zastosowania, w przypadku gdy podatnik należycie wyjaśnił na piśmie uchybienie naczelnikowi urzędu skarbowego. Ustawodawca nie wytłumaczył, jak podatnik ma rozumieć należyte wyjaśnienie uchybienia organowi podatkowemu. „Należyte wyjaśnienie uchybienia” to takie, które w sposób obiektywny uzasadnia jego wystąpienie. Tego typu okolicznościami na pewno są wszelkie zdarzenia losowe niezależne od podatnika. Ponadto wydaje się, iż może być nimi również brak dokumentów potwierdzających wywóz. Dopuszczalne jest również wyjaśnienie uchybienia w formie pisma elektronicznego przesłanego na elektroniczną skrzynkę podawczą (ESP). Podsumowując, omówione zmiany powodują, iż podatnik będzie musiał bardziej uważać na dokumentowanie i wykazywanie transakcji WDT. Przedsiębiorcy winni wprowadzić procedury, które uchronią ich przed błędami dokumentującymi WDT. Należy podkreślić, iż modyfikacje mają na celu głównie wyeliminowanie oszustw podatkowych związanych z transakcjami unijnymi. Zmiany w przepisach o wiążącej informacji stawkowej Od 1 stycznia 2021 r. zmianie ulegną przepisy regulujące zasady wydawania wiążących informacji stawkowych (WIS). Zmieniony zostanie art. 42a ustawy o VAT, który definiuje instytucję WIS. Zgodnie z obecnym brzmieniem przepisu art. 42a ustawy o VAT WIS zawiera - oprócz opisu towaru lub usługi będących jej przedmiotem (art. 42a pkt 1) oraz właściwej stawki podatku VAT (art. 42a pkt 3) - również klasyfikację przedmiotu WIS według odpowiedniej klasyfikacji, tj. towaru według CN albo PKOB, usługi według PKWiU (art. 42a pkt 2). Mając na względzie to, że WIS może być stosowana również do innych niż stosowane stawek VAT (np. split payment), regulacji ustawy o VAT, gdzie towary klasyfikowane są według PKWiU, zaproponowano umożliwienie otrzymywania przez podatników WIS również dla towarów, które klasyfikowane są według PKWiU. Ma to zapewnić zmiana w zakresie art. 42a pkt 2 ustawy o VAT. Nowe przepisy przewidują, że WIS nie będą wydawane, gdy w sprawie, o którą pyta podatnik, prowadzone jest postępowanie podatkowe bądź sprawa została rozstrzygnięta w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (proponowane dodanie ust. 3a oraz 3b do art. 42b ustawy o VAT). Proponowana nowelizacja ma wprowadzić do ustawy o VAT nowy przepis art. 42ca. Przepis ten wyłącza wynikającą z wydanej wiążącej informacji stawkowej ochronę podatnika będącego adresatem WIS oraz innych podmiotów korzystających z WIS w sytuacji nadużycia prawa. Jeżeli przedmiot WIS będzie stanowił element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, organy podatkowe będą mogły określić podatek z pominięciem WIS. Ponadto zaproponowano wprowadzenie do ustawy o VAT przepisu art. 42ha, który ustanawia regulację, zgodnie z którą WIS będzie ważna przez okres 5 lat od dnia jej wydania. Aktualne regulacje w zakresie WIS nie określają terminu jej ważności, jednak WIS może wygasnąć z mocy prawa w sytuacji, gdy przepisy dotyczące VAT zostaną zmienione bądź uchylone. Analogiczne rozwiązanie, czyli 5-letni okres ważności, ma dotyczyć również WIS zmienionych na podstawie art. 42h ust. 2 albo 3, tj. na podstawie decyzji Szefa Krajowej Administracji Skarbowej albo Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wydawanych w przypadkach określonych w tych przepisach, np. w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości WIS spowodowanej błędną wykładnią przepisów czy też niewłaściwą oceną co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Takie decyzje zmieniające WIS również będą ważne w okresie 5 lat od ich wydania. Czytaj więcej w artykule: "Jak przygotować się do zmian 2021 w VAT i akcyzie" >> Samochód w firmie Kompleksowe opracowanie dotyczące rozliczania używania samochodu w firmie w świetle obowiązujących przepisów o podatkach dochodowych i VAT. Prosty, zrozumiały język, wiele problemów zilustrowanych na przykładach. Poradnik niezbędny każdemu przedsiębiorcy. Kup już za: zł

art 42 ustawy o vat